n de morgen kregen we informatie van Inge en Rita. Zij kwamen ons rond 10 uur vergezellen bij het ontbijt. Er werd ons meegedeeld wat we die dag zouden doen. Het was vooral een informatieve dag. Nadat we een uur gewacht hebben op onze chauffeurs, die zoals altijd te laat zijn (dit is een echte trend voor Afrikanen), konden we vertrekken naar ons huis waar ik gedurende 28 dagen zou verblijven.

De rit naar het huis was erg schrikwekkend. Er kwam van alles op ons af. Ik zag auto’s, boda’s boda’s , busjes, … die allemaal door elkaar reden. Verkeersregels, wie houdt zich daaraan? Er waren ook overal dieren die losliepen. Sommige mensen zaten gewoon neer langs de kanten van de straat en dit volgens mij gedurende heel de dag. Sommigen zien er heel uitgeleefd uit. Anderen proberen met allerlei zaken dingen te verkopen. Je hebt hier alle soorten winkels: auto onderdelen, zetels, fruitwinkeltjes, kleipotten, … Noem maar op. De armoede merk je hier sterk op. De huizen waarin ze wonen zijn zeer beperkt qua oppervlak en structuur. Je kan het zelf geen huis noemen.

Met mij gingen nog twee andere meisjes mee: Dagmar & Fenne (Nederlandse vrijwilligers) Zij staan ook op het kinderproject. We kregen uitleg van Maria. Zij is samen met haar man eigenaar over het domein waar wij verblijven. Ze vroeg ons ook wat we zouden willen bereiken tijdens ons verblijf. Ik kon het natuurlijk niet onder stoelen of banken steken dat ik heel graag als verpleegkundige te werk zou willen gaan. Dit werd me op voorhand niet altijd met 100% bevestigd omdat het project voornamelijk gericht is op kinderen en hun schoolactiviteiten. Maar Maria was enthousiast toen ze hoorde dat ik een nurse was! We gingen samen naar het lokale ziekenhuis en ik kreeg daar een verpleegkundige toegewezen die me zou begeleiden. Ik moet morgen starten om 9 uur. Ik heb ook duidelijk opgegeven dat ze me altijd mochten bellen als er een bevalling ging plaats vinden. Dit vonden ze super.

Naast mijn vrijwilligerswerk als verpleegkundige zal ik ook bijspringen in de klassen. Ik ga proberen ook buitenschoolse activiteiten voor de kinderen te organiseren. Er is een grote populatie van weeskinderen op het project aanwezig en die wil ik zo goed mogelijk ondersteunen. Na de uitleg van de kliniek kregen we nog een rondleiding op het terrein.

Vervolgens gingen we rijden op een boda boda. Dit was echt super zalig! Die mannen met hun brommer smeken of je met hen wil meerijden. Ook het onderhandelen omtrent de prijs hoort erbij. We hebben een helm van doingoood gekregen en konden dus zo vertrekken. We gingen richting Kampala. Daar hebben we geld afgehaald, een SIM kaart gekregen en iets lekkers gegeten.

Vervolgens gingen we terug naar het project. Daarvoor moesten we eerst met een busje mee rijden. Deze rit duurt ongeveer 35 minuten, als je geluk hebt. Deze busjes stoppen namelijk om de haverklap. Er is maar 1 regel: zoveel mogelijk mensen in het busje. Want dat brengt namelijk geld op. Ze stoppen dus heel veel langs de kant van de weg om mensen op te halen.

We gingen om de avond af te sluiten naar het centraal gebouw (het wordt hier trouwens al donker om 7 uur) Deze avond was het aan de kinderen van de lagere school om te zingen voor God. En dat was echt fantastisch. De priester zong eerst enkele nummers, daarna was het aan enkele kinderen om te zingen. De kinderen hebben gedanst, gesprongen, gezongen, … Ze hadden de tijd van hun leven. Dit vond ik zo mooi om te zien. Dit kan je niet vergelijken zoals in de films. Het is veel mooier.