Om 9 uur was het zover. Ik moest me aanmelden in het ziekenhuis bij Saida. Zij was de verpleegkundige die me zou begeleiden. Er werd gestart met papierwerk. Alles wordt hier nog opgeschreven en afgeprint. Eerst worden de korte consultaties geregeld. Dit waren er deze morgen twee. Een kindje (3,5 maand) die een vaccin moest krijgen en een kindje (2 jaar) met een lelijke wonde die verzorgd moest worden. Bij het laatste kind ben ik naar buiten gegaan. Ik kon het even niet meer aan om het kind zo te zien. De wonde was op een heel gevoelige plaats en dit gebeurde zonder verdoving. In België zou de verzorging nooit op deze manier plaatsvinden. Ook de steriliteit hier is gewoon niet aanwezig. Ze doen handschoenen aan uit een doos en denken dan dat dit steriel is. Vanaf het moment dat ze die ‘steriele’ handschoenen aan hebben, moet alles aan hen gegeven worden met extern materiaal.

Nadien was het de tijd voor de consultaties van zwangere vrouwen. Op woensdag is het altijd ‘vrouwendag’. Hierop komen zwangere vrouwen langs voor hun check-up. Hier voelde ik me echt al een verpleegkundige. Ik mocht registreren, wegen, bloeddruk nemen en vaccinaties geven. Bij het registreren stond ik soms eens stil bij de leeftijd van de vrouwen. Meer of de helft was jonger dan mij en bovendien hadden zij dan al één of twee kinderen. Er was één vrouw die niet gevaccineerd wou worden door mij. Ze vond dat ik dit niet zou kunnen (ik heb dit al meer of 100 keer gedaan). Verder was het ook leerrijk om te weten hoe ze bepalen hoeveel weken de vrouw zwanger is. Ze leggen hun hand net onder de maagstreek en tellen dan de vingers tot de buik opgespannen genoeg is. Eén vinger telt voor twee weken. De bepaling van het hoofd van het kind deden ze aan de hand van palpaties op de onderbuik. Wanneer de ligging van het hoofd bepaald kon worden, werd er naar het hart geluisterd. Dit gebeurde opnieuw met een heel primitief instrument.

In de middag hebben we gegeten op het project zelf. Het was rijst met bonen, best wel lekker. Natuurlijk gaven ze ons veel te veel. De overschot gaf ik aan de kleine kinderen op het project. Ook is het blijkbaar de gewoonte om de blanken eerst eten te geven. Wij wouden mooi in de rij aanschuiven tussen de kinderen maar dit mocht niet.

Nadien waren we terug naar het huis gegaan om iets te drinken. Verschillende kinderen kwamen aan onze deur van het huis staan. Dit doen ze echt altijd. Ze roepen je dan heel de tijd met de naam ‘auntie auntie’ of ‘mzungu’ (wat blanke betekend in het Oegandees) Naast ons huis zit er een klaslokaal. We kunnen telkens alles horen wat er in de klas gebeurd. De school was nog niet begonnen dus de kinderen wouden met ons spelen. Ze vroegen of we radslag konden. Toen zijn we met de kinderen allerlei kunstjes beginnen doen. Telkens ik een radslag deed zei ik ‘hoppa’ en het hilarische was dat de kinderen dat ook begonnen te zeggen: ‘hoppa hoppa hoppa’.

In de namiddag was het heeeeeeel rustig in het ziekenhuis. De verpleegkundigen doen wat administratief werk en dat is het. Ik mocht nu deze taak overnemen. Maar net zoals in België schrijven dokters super onduidelijk. Ik moest dus telkens met de verpleegkundigen overlopen wat er stond.

Doordat de namiddag kalm was had ik veel tijd om te praten met de verpleegkundigen. Ze leerden me enkele woorden in het Oegandees, namelijk Oliotya, nze Sarah (Good morning, I’m Sarah). Verder hadden we het vaak over hoe duur Oeganda is. Iets wat voor mij helemaal niet zo is. Je merkte direct dat ze niet zoveel verdienen in de kliniek. Een broek zoals ik die dag aanhad koste in Oeganda 20 000 shilling, wat overeenkomt met 7 euro in België. Voor hen was dat ontzettend duur. Ook hun nagels lieten ze doen voor 5000 shilling, wat 1.5 euro is.

Ze vonden mijn haar ook heel mooi. De verpleegkundigen komen er heel veel aan (op een heel subtiele manier, maar niet subtiel genoeg voor mij). Ze vinden het heel zachten en ze zouden direct willen omruilen voor hun haar. Ze vroegen ook of ik er olie indeed omdat het juist zo zacht is. Alle kinderen op het project hebben ook bros haar. Waarom weten we nog niet echt. Het is dus soms moeilijk om de meisjes en de jongens van elkaar te kunnen onderscheiden.

De organisatie van de verpleegkundigen is wel helemaal anders of in België. Ze gooien al hun papieren op een hoop. Weten niet waar alles precies ligt. De medicatie zit in één kast en dat is het. De patiënten krijgen ook direct hun medicatie mee tegen betaling. Een verpleegkundige is hier dus een arts, verpleegkundige, administratief medewerker en apotheker.

Deze avond gingen we met alle vrijwilligers in Kampala gaan eten. Ook dus de vrijwilligers die niet op het kinderproject staan. Daarvoor moesten we op een boda boda, een busje en opnieuw op een boda boda. De chauffeurs in Kampala blijven echte gevaarlijke chauffeurs, ook al is de maximum snelheid dat je kan rijden maar 60 km per/ uur. We gingen in een duurdere buurt eten. Maar het eten was slechts 9 euro dus dat is helemaal niet duur voor ons. Het was voor de rest echt supergezellig om iedereen eens te horen. We hebben ook al enkele toeristen uitstapjes geplant voor in het weekend. Om terug te keren moesten we een vertrouwde taxi nemen. s' Nachts is het helemaal niet veilig in Kampala. We moeten dan telkens aan de deur afgezet worden.