In het ziekenhuis betekent elke donderdagvoormiddag, HIV dag. Vrouwen met HIV komen hier met hun kind. Ze kunnen hun kind laten testen en ze krijgen ook voorlichting over voorbehoedsmiddelen. De opkomst was echt gering. Er is duidelijk een verschil in de interesse van hun kind dan van hun eigen gezondheid. Gisteren op ‘Moederdag’ zaten er dan 20 vrouwen in de zaal, nu was dit maar 6. Natuurlijk was de uitleg in het Oegandees. Tot de verpleegkundige aan mij vroeg of er in België ook mensen zijn die de pil nemen en een condoom gebruiken. En ze stelde zelf de vraag of ik het kende en al gebruikt had. Ik schrok me echt rot (lekker dat Nederlandse taaltje gebruiken van mijn nieuwe huisgenoten). Al die vrouwen schoten in de lach. Eigenlijk schoten ze heel de tijd in de lach, want seks en voorlichting zijn niet echt onderwerpen die je zomaar kan aanhalen.

In de namiddag aten we opnieuw op het project. We aten posho, een typisch Oegandees gerecht. In de namiddag ging ik terug naar het ziekenhuis. Ik heb echt goed gelachen met de verpleegkundigen. Ze leerden me allerlei woorden in het Oegandees. Ik onthoud er geen enkele van! Echt wel schattig hoe ze het me aanleren. Ik moet het eerst altijd nazeggen en dan opschrijven hoe ik denk dat het wordt geschreven. Dan lachen ze me nog eens uit want ik schrijf het altijd grandioos verkeerd. Ik heb ook een Oegandees koekje geproefd, bundaazi. Dit probeer ik mee te brengen naar België.

Ik heb ook de kleine bananen hier geproefd, echt super lekker, heel zoet. Vanavond als toetje eten we jackfruit, ananas en bananen. Het is eigenlijk echt wel triestig dat wij zo een mooi huis hebben, eten kunnen kopen, een terras hebben, … (praktisch alles hebben) en dat er 50 m verder 600 kinderen zitten die niets hebben. Dit wringt echt heel hard. Maar we kunnen maar onze bijdrage leveren door ons werk te doen als vrijwilliger. Eten geven of ze in huis laten is helemaal niet toegestaan want dan staan ze binnenkort allemaal binnen. Het moeilijkste is dat ze weten wat wij allemaal hebben. Zo vroegen de kinderen tijdens het wassen van hun kleren aan Fenne of wij een wasmachine hadden. Dit is ook zo, ook al gebruiken we die niet. Dit is zo hard om op te antwoorden.

Ook de verpleegkundigen horen me vaak uit over geldzaken. Hoeveel heeft deze reis je gekocht, hoe duur is het in België? Oh, je gaat uit eten, heb jij daar geld voor?... Uiteindelijk weet je niet meer wat je hierop moet zeggen.

’s Avond hebben we geholpen met het eten uit te delen. We zagen de keuken waarin het eten werd gemaakt en dit is echt triestig. Het ligt er vuil, het stinkt en het is zo een grote onsmakelijke massa. Het is het zelfde eten als wat wij eten in de namiddag. Je merkt tijdens het eten van die maaltijd dat het gewoon vult. Er is niets lekkers aan. Een kindje van 3 jaar kwam zelf een extra bord vragen tegen betaling. De kinderen hebben trouwens allemaal 1 bord, die ze gekregen hebben van thuis. Dit moeten ze telkens meebrengen naar het lokaaltje waar er eten wordt uitgedeeld. Barbara, de vrouw die de borden aan nam, controleerde heel streng of ze geen tweede maal aanschoven. Dit gebeurt namelijk wel vaak.

Ik moet ook echt letten op mijn taal in het Engels. Ik zeg namelijk heel vaak: 'jezus'. Maar hier is Jezus echt ALLES. Het geloof zit er hier in gestampt. Ook mijn Nederlandse huisgenoten lachen zich kapot met 'mijn taaltje'. Zij zijn met drie en ik ben hier als enige belg. Dit levert echt hilarische momenten op. Ik begin zelf al wat hollands over te nemen, maar sommige woorden blijven echt raar. Enkele voorbeelden:De auto knippert naar rechts = de auto pinkt naar rechts.Dat eten is echt scherp = het eten is echt pikant. Ook de woorden aftrekker, trekrugzak, ik lach me een kriek vinden ze zalig. Fenne is degene van de meiden die heel de tijd 'mijn taaltje' herhaalt. zo zegt ze heel de tijd 'amai', 'zot' en 'zalig'. Blijkbaar zeg ik dit heel vaak. Ze maakt me ook altijd wakker 's morgens, dit verloopt soms goed maar op andere momenten botst ze op de humeurige Sarah in de morgen. Haha terwijl die nederlanders gewoon echt ALTIJD praten.

Morgen wordt nog een dag werken als vrijwilligers en dit weekend trekken we er op uit. We gaan naar de oorsprong van de Nijl. Benieuwd hoe dat zal zijn. Confronterender kunnen we niet zijn: helpen als vrijwilligers en toch de toerist gaan uithangen.